ฉันคือ สายลม
ที่ฉันเหมือนสายลม
ก็คงเพราะ
ไม่มีใครสามารถบังคับสายลมได้
ไม่มีใครเป็นเจ้าของสายลมได้
เพราะฉัน
ก็คือ
เจ้าของ
ตัวฉันเอง
บางทีสายลมก็อ่อนโยน
คอยเป็นกำลังใจให้ใครต่อใคร
คงเหมือนฉัน
ที่ชอบ
ยุ่ง
วุ่นวาย
กับเพื่อนๆ
เมื่อเห็นว่า
สีหน้าของเพื่อนๆ
เปลี่ยนไปจากเคย
ชอบที่จะ
เข้าไปถาม
ว่าเกิดอะไรขึ้น
หรือ
แค่นั่งข้างๆ
มองหน้า
จับมือ
บีบไหล่
ก็คงพอ
ก็ฉันคิดแค่นั้น
คงเหมือนสายลม
ตอนเช้าๆ
พัดเบาๆ
รอบๆตัว
ของใครต่อใคร
บางครั้งสายลม
ก็หยุดนิ่ง
เมื่อรู้สึกว่า
อะไรรอบๆตัว
ไม่เหมือนอย่างเคย
หรือ
เมื่อรู้สึกว่า
ไม่มีใครต้องการฉันแล้ว
ฉันก็จะไม่เข้าไปยุ่ง
แต่ถ้าเมื่อไร
เค้าเหล่านั้น
ต้องการคำปรึกษา
ฉันก็พร้อม
ที่พัดพา
ความทุกข์ของพวกเขาไป
หลายครั้งที่สายลม
อดน้อยใจไม่ได้
ที่บางที
หลายๆคน
มองข้าม
ความหวังดี
ของสายลมไป
แต่ก็ได้แค่เก็บ
ความน้อยใจนั้นไว้
เพียงเพื่อหวังว่า
จะมีใครเห็น
หรือ
สนใจ
สายลมบ้าง
เมื่อมีอะไร
ที่ทำให้สายลม
ไม่พอใจ
สายลมก็จะพัดแรงขึ้น
แต่ถ้าถึง
วันนึง
ที่แรงมัน
รุนแรงมากๆ
สายลมที่อ่อนโยน
ก็พร้อมที่
จะเปลี่ยนเป็น
พายุ
ที่พัดเอาทุกสิ่ง
ตรงหน้า
ให้หายไปในพริบตา
ฉันว่า
ฉันโมโหร้ายนะ
แต่หลังๆนี้ฉันโมโห
อะไรน้อยลง
สายลม
จะพัดไปเรื่อยๆ
ได้พบปะ
ผู้คนใหม่ๆมากมาย
เหมือน
ฉันที่ชอบ
ที่จะรู้จักใครใหม่ๆ
อย่างน้อย
ก็ได้
แลกเปลี่ยนความคิดกัน
แลกมุมมอง
ในการมองโลกใหม่ๆ
ปล.สายลมคือการอุปมาถึงตัวเองเท่านั้นเพราะนี้คือส่วนหนึ่งของการอบรมอ่ะนะ
ยังไงก้อลองเปรียบเทียบตัวเองดูว่าเป็นอะไร ต้นไม้ ดาว นก ผีเสื้อ ตู้ ดินสอ ฯลฯ
ผิดล่ะจิ๊บเอ้ย ยุคใหม่เขาไม่พึ่งสายลมธรรมชาติ เพราะ